Waterwheel

Son şarkımızın kayıttan sonraki hâli şu oldu. Son şarkımız dediysem, aslında tam da sonuncusu değil. Son hâlini verdiğimize inandığımız son şarkımız (sanırım). (Ulan grubun durumuna acıdım şimdi). Bir de neredeyse 1 yıldır var bu şarkı. Malum grubun neredeyse yarısı Erasmus'ta, çalamıyoruz aylardır. Ama bence Temmuz'dan itibaren çalacağız. Özledik çalmayı çok. Yalan lan, bilmiyorum diğerleri özledi mi çalmayı. Ben özledim ama.

Help! The Captain Threw Up - Reprise

Bu bir beğeni ve teşekkür yazısı olacak. (Allah bilir sonunda da nereye kayacak).

Bu grup hakkında en son 13 ay önce yazmışım. O zamanlar yeni sayılırlardı daha. Şarkıları daha farklıydı, daha sınıflandırılabilirdi, daha gitardı, daha azdı.

Şimdi karşımızda kategorilere sığmayan, Roxy Müzik Günleri ikincisi bir grup var. Ben ki kategorize etmeyi çok seven bir adamım, bu grubu edemiyorum. Indie, eclectic gibi aslında günümüzde içine hemen her bokun girdiği janrlar (sözcüğe gel) kullanıyorum onlar için.

Bir yılda inanılmaz bir yol katettiler, ki bunun bir bölümünde hiatus'ta (sözcüğe koş) gibiydiler. Sağolsunlar bu yolun son (ve en kaymaklı) kısmında ben de bulundum ki o gün bu gündür kendimi artık çok da şanssız bir insan olarak görmüyorum.

Benim önerim, onları müziği arkaplanda tutmanız gereken anlarda değil, ayrıntılara yoğunlaşmaya müsait olduğunuz anlarda dinlemeniz. Mesela yatmadan hemen önce, yatarken, ıvır zıvır şeyler okurken, ders çalışırken (!) ..

www.myspace.com/helpthecaptainthrewup

(O değil de bu ne ya hâlâ myspace falan. Artık münferit bi site gerekiyor bu gruba. Bir ara yapmalı bunu.)

Şimdi buradan farklı bir konuya dalasım var da dalmasam mı ya.

Aslında bi kaç cümleye düşürülebilir belki düşündüklerim: Mood denen şey çok değişken ve etrafında beklemediğin şeyler o kadar çok olabiliyor ki. İnsan riyakar bir kere. En basitinden; çok bunalımda, intiharın eşiğinde olan bi adam, grubuyla Roxy'de finale kaldığını öğrense, o intiharı ertelemez mi, en azından sonuçlar açıklanana kadar? (Bu kişi ben değilim tabi. Evet genelde (yalnızken?) pesimistim ama intiharı düşlerken falan başıma gelmedi bu. Moralimi de bir hayli yükselttiğini söylemem gerek). 

Bir de, bazı dönemlerde başına gelen ilginç şeylerin ömrünün sonuna kadar sürmeyeceğini/hayatını kökten değiştirmeyeceğini düşünsen bile, ömrünün o bölümünü meşgul ediyor işte. Olay yine John Lennon'da bağlanıyor: Hayat, biz gelecek için planlar yaparken başımızdan geçenlerdir.


Sonu alakalı olsun. Hepinize teşekkür ederim Help! The Captain Threw Up. Bu yarışmanın benim için en güzel yanı, ikincilikten ziyade, hakkımda düşünülenleri görmek oldu. Sanırım böyle bir şeye ihtiyacım vardı son zamanlarda. "Müzik benden geçti abi" de demicem artık sayenizde.

Help! The Captain Threw Up

İlk şarkıya başlıyorlar, tanıdık bir nağme. Red Hot diyorsun bu, aa Under the Bridge hatta diyorsun, sonra bir anda değişiyor şarkı. Beklediğin sözler hiç girmiyor, zaten sonra notalar da değişiyor, farklı ve yeni bir şeye dönüşüyor. Daha önce duymadığımız bir şeye hatta, bu sınırlarda duymadığımız bir şeye.

Sonra başka bir şarkı geliyor, "ulan bunu uyumaya hazırlanırken dinlemek ne süper olur" diyorsun, böyle chill-out bildiğin, yunuslar falan var etrafında, gitar çalıyorlar. Radyo Eksen'de çalınca dj'i arayıp adını sormak isteyeceğin kadar takıntı yapan şarkılar vardır ya hani, onlar gibi. İlk dinleyişinde melodisi aklında kalıyor, kendini ertesi gün mırıldanırken buluyorsun.

Arkadaşlarım diye demiyorum, ben baya sevdim bu müziği. Evet grup bi yana, bu post rock esintili - chill out ögeli - 70ler gitar sololu müziği (çok anlarım ya). Post rock'a bilindik bi post rock grubu sayesinde değil, bu adamlar sayesinde ısınmaya başladım. Acayip valla. Çok da iyi çocuklar maşallah pırlanta gibin. Takip edin:


http://www.myspace.com/helpthecaptainthrewup

http://www.last.fm/group/Help!+The+Captain+Threw+Up